Een smalle plankier slingert zich door een zee van groen, alsof hij zich aarzelend een weg baant door een landschap dat ooit bos was en het nog altijd in zijn adem draagt. Riet en gras fluisteren langs de randen, hun stemmen zacht als herinneringen aan getijden die hier verdwenen zijn, maar nooit geheel vergeten. Paarse bloemen branden als kleine vlammen in het zonlicht, hun kleur een tedere opstand tegen de overmacht van groen en blauw.
In het midden loopt een vrouw, gezien van achteren, licht als een gedachte die je niet wilt onderbreken. Haar zomerjurk beweegt mee met de wind, haar rieten hoed vangt de zon als een cirkel van rust. Ze lijkt niet te wandelen, maar te drijven β een stille reiziger tussen wat was en wat is. Haar stappen raken de planken, maar haar aanwezigheid lijkt nauwelijks gewicht te hebben, alsof ook zij een echo is van het land zelf: half vast, half vloeibaar.
De lucht hangt wijd en open boven haar, gevuld met wolken die langzaam oplossen in licht. Alles ademt traagheid, alsof de tijd hier zijn haast is vergeten. Dit is een plek waar water ooit heerste en nu slechts fluistert, waar aarde herwonnen is maar nooit geheel bezit wordt.
"Het verdronken bos" is geen landschap, maar een herinnering in kleur β een zacht gesprek tussen mens en natuur, tussen verlies en voortbestaan, tussen stilte en licht.
Digitaal kunstwerk 305Β
Gereed op: 19-01-2026
