In "De Nieuwe Toren in Kampen" rijst de stad op als een herinnering die zich langzaam ontvouwt in verf en licht. De toren staat niet slechts in steen, maar in tijd — gedragen door wolken die lijken te ademen, door lucht die zachtjes over de gevels strijkt als een fluistering van vroeger. De straat, glanzend van een denkbeeldige regenbui, weerspiegelt het zachte ritme van een stad die nooit haast heeft, maar wel verhalen bewaart.

De penseelstreken zijn los, bijna aarzelend, alsof de maker de werkelijkheid niet wil vastleggen maar benaderen — net genoeg om haar ziel te raken. Ramen kijken terug als stille ogen, lantaarns buigen hun hoofden in een gebaar van geduld, en tussen de huizen door beweegt het leven zich traag, als schaduwen die hun eigen verleden volgen. De toren, hoog en waakzaam, lijkt te luisteren naar deze stemmen van steen en straat.

Het kleurpalet is ingetogen: okers, grijsgroen, blauwgrijs — tinten die herinneren aan natte kasseien, herfstlucht en vergulde klokken. Licht breekt niet fel, maar sijpelt, als hoop die zich voorzichtig aandient. Alles in dit werk ademt verstilling, alsof de stad even is gaan staan om zichzelf te herinneren.

Zo wordt Kampen geen plaats, maar een stemming: een zachte melancholie, doordrenkt van schoonheid, waarin verleden en heden elkaar ontmoeten op de drempel van een stille straat. Hier is tijd geen lijn, maar een cirkel — gesloten door de toren, geopend door het licht.

Digitaal kunstwerk 307 naar eigen foto

Gereed op: 06-02-2026