In dit werk rust de blik van de jonge vrouw als een fluistering op het doek, zacht en ingetogen, alsof zij luistert naar gedachten die alleen zij kan horen. Haar neerwaartse ogen dragen geen zwaarte, maar een stille overgave aan het moment, een rust die zich niet laat haasten. De warme gloed van haar huid en het zachte bruin van haar haar vloeien samen met het landschap achter haar, waar heuvels vervagen in nevel en tijd oplost in adem.
De achtergrond lijkt niet slechts een plaats, maar een herinnering — een wereld die bestaat tussen wat is geweest en wat nog komen zal. Haar handen, kalm gevouwen, spreken van geduld, van wachten zonder onrust. Het goud aan haar hals en oren vangt het licht als kleine beloften, subtiele echo’s van het heden in een schilderij dat ademt als iets ouds.
Er is geen glimlach, maar ook geen verdriet. Alleen een stille aanwezigheid, alsof zij zich bewust is van het oog dat haar ziet, maar niet bereid is zichzelf volledig prijs te geven. In haar houding ligt een zachte weerstand tegen uitleg, een uitnodiging tot beschouwing zonder antwoord.
“De Zachte Stilte van de Tijd” nodigt de toeschouwer uit om niet te kijken, maar te blijven — om zich te verliezen in de rust tussen twee gedachten, waar schoonheid niet schreeuwt, maar fluistert. Hier wordt het moment geen seconde, maar een eeuwigheid, vastgelegd in verf, adem en licht.

Digitaal kunstwerk 306 naar eigen foto
Hommage aan Leonardo Davinci

Gereed op: 22-01-2026