
De basisstructuur van het werk bestaat uit zwevende vlakken en lijnen die de originele architectonische elementen van het huis nabootsen, zoals de uitschuifbare wanden, de asymmetrische gevels en het visuele spel tussen binnen en buiten. Elementen zoals de rode, blauwe en gele vlakken bewegen traag en reageren op de positie van de toeschouwer, waardoor het kunstwerk een interactief karakter krijgt.
Licht en schaduw spelen een centrale rol. Digitale lichtbronnen verschuiven constant, wat zorgt voor een steeds veranderend spel van contrasten en reflecties. Hierdoor blijft het werk zich transformeren, net zoals het oorspronkelijke huis dat in staat is om intern van vorm te veranderen door middel van schuifwanden.
De klankomgeving is minimalistisch en ritmisch, geïnspireerd op het mechanische en moderne karakter van de jaren ’20. Het geheel nodigt uit tot contemplatie: een digitale ode aan functionele esthetiek, radicale eenvoud en architectonische vrijheid.
Dit werk is geen directe replica, maar een zintuiglijke herinterpretatie van de idealen van het modernisme, vertaald naar een hedendaagse, virtuele kunstvorm.