• team

    081. Viaduct onder de Waterlinieweg

    Waterlinieweg kruising spoorlijnen

  • team

    082. Maliesingel 29

    Maliesingel 29, 3581 BJ Utrecht

  • team

    083. Ondanks oorlog en pandemie

    2e Veld, Nieuwegein

  • team

    084. Smalspoor, Houten

    Smalspoor, Houten

  • team

    085. Spoorbrug bij Culemborg

    Spoorbrug bij Culemborg

  • team

    086. VH de Vingerhoed

    Donkere Gaard 11, 3511 KV Utrecht

  • team

    087. Poort van Groenesteyn

    Langbroekerdijk 16, 3947 BH Langbroek

  • team

    088. Ooievaar

    Lofoten 101, 3524 EP UTRECHT

  • team

    089. Nieuwe Prinsengracht, Amsterdam

    Nieuwe Prinsengracht, Amsterdam

  • team

    090. Huis van Waarde en Wederkeer

    Herenstraat 75, 3431 CA Nieuwegein

  • team

    091. Centraal Museum

    Agnietenstraat 1, 3512 XA Utrecht

  • team

    092. Station Utrecht Lunetten

    Station Utrecht Lunetten, 3524 ZH Utrecht

  • team

    093. Kazemat bij het Lekkanaal

    Nieuwegein

  • team

    094. Champagnedoppen

    Dormans, Frankrijk

081. Viaduct onder de Waterlinieweg

De Waterlinieweg is een, deels ongelijkvloerse, weg in het oosten van de stad Utrecht. De weg dankt zijn naam aan de ligging parallel aan de Lunetten op de Houtense Vlakte, onderdeel van de Nieuwe Hollandse Waterlinie.

De weg loopt van verkeersplein Laagraven bij de A12 naar de Berekuil aan het eind van de Biltstraat en kent twee ongelijkvloerse aansluitingen: Hoograven/Lunetten en Stadion, en twee kruispunten: bij het begin van de A28 en bij de wijk Rijnsweerd. Halverwege overbrugt de Waterlinieweg de spoorlijnen Utrecht - 's-Hertogenbosch, Utrecht - Arnhem en de sneltram Utrecht Centraal - Utrecht Science Park.

De Waterlinieweg is oorspronkelijk in 1942 aangelegd onder de naam Rijksweg 22, later gewijzigd in Rijksweg 222. Het zuidelijke deel van de weg, tussen Rijksweg 12 en het stadion, werd aangelegd als autosnelweg, het noordelijke deel lag op maaiveldhoogte met gelijkvloerse kruisingen. Rond 1964 werd de kruising met de Prins Hendriklaan vervangen door een viaduct. Een gevolg hiervan was dat het Rietveld Schröderhuis, dat pal langs het tracé staat, volledig ingesloten werd door de verhoogde weg enerzijds en de bestaande bebouwing anderzijds. Dit was zeer tegen de zin van architect Gerrit Rietveld, die opperde dat het huis nu maar beter afgebroken kon worden.[

Rijksweg 222 had oorspronkelijk in noordelijke richting doorgetrokken moeten worden naar Hilversum. Begin jaren 1980 is overwogen de weg onderdeel te laten worden van de nieuwe Rijksweg 27 als alternatief voor het tracé door landgoed Amelisweerd. Later werd besloten de Rijksweg 27 verder naar het oosten aan te leggen, zodat deze ruimer om de stad heen ging. Door de openstelling van deze A27 heeft de Waterlinieweg zijn functie binnen het landelijk wegennet verloren.

De Waterlinieweg werd later een gemeentelijke weg en heeft zijn rijkswegnummer verloren. De weg maakt deel uit van de stadsring van Utrecht, de maximumsnelheid is verlaagd naar 70 km/u. In 2017 is de weg aangepast; de geleiderail is op de meeste plaatsen vervangen door betonnen randen en de vluchtstroken zijn busstroken geworden. De gemeente Utrecht heeft de status van autoweg ingetrokken.

Bron: Wikipedia

Het viaduct is sinds corona onderdeel van onze favoriete wandelroute naar het centrum van Utrecht. Ik ben geen liefhebber van graffiti, maar die hoort erbij.

Tekening naar een foto

Locatie: Viaduct onder de Waterlinieweg

082. Maliesingel 29

Het markante pand met het huisnummer 29 opent als eerst de Maliesingel en is een gemeentelijk monument. Het torentje steekt fier boven de gevel uit; uit de ramen halverwege klopt nog rond 1905 de dienstbode de lakens uit. Maliesingel en Maliebaan vormen de behuizing voor de gegoede burgerij die alsdan nog de trein kan nemen vanuit het 200 meter verderop gelegen Maliebaantreinstation (thans het spoormuseum). De straat wordt met geemaileerde letters op het pand aangeduid. Het pand omvat drie bouwlagen en een kap en kan zowel vanuit de langsgevel als de voorzijde betreden worden. Een tuin completeert het geheel.

Thans geheel verhuurd als kantoor aan de dienstverlening in de zorg.

Bron: Hymenrodermond-monumenten.nl

Tekening naar een foto

Locatie: Maliesingel 29, 3581 BJ Utrecht

083. Ondanks oorlog en pandemie

Op mijn fietstocht naar Wijk bij Duurstede kwam ik vlak bij Fort de Batterijen deze trompetnarcissen in de zon tegen.

Drawing after a picture

Locatie: 2e Veld, Nieuwegein

084. Smalspoor, Houten

De Japanse kers (prunus serrulata) stond in volle bloei. Vriend Louis gaf het advies om het te bekijken. Veel mensen met Oosterse achtergrond nemen er een foto van.

Tekening naar een foto

Locatie: Smalspoor, Houten

085. Spoorbrug bij Culemborg

De Kuilenburgse spoorbrug is een spoorbrug over de Lek bij Culemborg. De brug, gebouwd in 1981, kreeg een eervolle vermelding bij de nationale staalprijs in 1983.

Bron: Wikipedia

Tekening naar een foto

Locatie: Spoorbrug bij Culemborg

086. VH de Vingerhoed

Eetcafé De Vingerhoed is te vinden op één van de mooiste plekjes van Utrecht, tussen het Wed en de Oude Gracht. Het staat al jaren bekend om de gezellige sfeer en de royaal gevulde borden. Tijdens de lunch kun je bij ons terecht voor diverse rijk belegde broodjes. Maar ook voor een goed glas wijn of een speciaal biertje ben je in De Vingerhoed van harte welkom.

De Vingerhoed is een bruin café met een lange geschiedenis. Zijn naam dankt het eetcafé aan de ‘shirtmaker’ die tot het begin van de twintigste eeuw in het monumentale pand gevestigd was. De lange toonbank, die nu dienst doet als bar, herinnert nog aan die tijd. Aan de achterkant kijkt het pand uit op de Oude Gracht. Aan de voorkant kun je op het (verwarmde) terras genieten van de gezellige drukte op het Wed. De gastvrije sfeer zorgt ervoor dat iedereen zich in De Vingerhoed onmiddellijk thuis voelt.

Bron: eetcafedevingerhoed.nl

Locatie: Donkere Gaard 11, 3511 KV Utrecht

Tekening naar een foto

087. Poort van Groenesteyn

Even ten oosten van het landgoed Sandenburg staat dicht langs de weg van Nederlangbroek naar Overlangbroek een fraai stenen poortje, opgemetseld op een stenen boogbrug. Het poortje dateert uit 1617 en werd in de vorige eeuw gerestaureerd. Boven de poortingang is het wapen van De Ridder van Groenesteyn aangebracht.

Het poortje is het enige wat is overgebleven van het huis Groenestein, dat op zijn hoogtepunt een goed verdedigbaar huis was. Verdedigbaar. Dat was wellicht de reden dat een toenmalige eigenaar het huis een ridderhofstad noemde. Die eigenaar was Frans Anthony baron de Ridder van Groenesteyn. Hij was kamerheer van de heer van Mainz en wilde het huis verkopen. In zijn aanprijzing op de veilingbiljetten gaf hij het huis een benaming die het niet toekwam.

Bron: absolute facts.nl

Tekening naar een foto

Locatie: Langbroekerdijk 16, 3947 BH Langbroek

088. Ooievaar

Ciconia ciconia (Linnaeus 1758: Ardea ciconia). Eng. white stork. Ned. ooievaar.

Voor een zo bekende soort als de ooievaar hadden de oude Romeinen natuurlijk een naam: ciconia. De etymologie ervan is niet helemaal rond, maar de meeste etymologen denken dat het een klanknaam is. Vroeger werd dan wel eens verbonden met Latijn canere: zingen, maar de ooievaar zingt niet (deze etymologie rond 600 bij Isidorus, maar ook nog bij enkele etymologen van de 20e eeuw). André 1967 vervolgens plaatst ciconia in een reeks namen die waarschijnlijk uit een klanknabootsend kik- voortkwamen (de Latijnse C is qua uitspraak een K). De Vaan 2008 denkt aan ‘een klanknabootsing met reduplicatie’, zoals ook bij Latijn cicada: krekel (reduplicatie is verdubbeling van een woord of van een deel van een woord, soms is het een klinkerwisseling, waarvan 'wirwar' een voorbeeld is). Reduplicatie kan nadruk leggen, zoals het recente ‘meisje meisje’ voor een meisje dat men 'heel erg een meisje' vindt. Ze kan ook herhaling impliceren, zoals waarschijnlijk in (ci)conia: de naam zal staan voor het beroemde klepperen met de snavel (wat Albertus ±1260 al schreef: “eo quod sic sonat cum percussione rostri sic est vocata”, p.618). Perzisch laqlaq voor de ooievaar is van het type verdubbeling (de naam werd overgenomen in het Arabisch) (en in het Turks als leylek). De ‘nadruk’ waarmee het klepperen plaatsvindt, speelde in laqlaq waarschijnlijk mee, in ciconia idem. De ooievaar is in beide namen de luid (en herhaaldelijk) klepperende.

Bron: WNVE.nl

Tekening naar een foto

Locatie: Waalseweg 22, 3999 NS Tull en Het Waal

089. Nieuwe Prinsengracht, Amsterdam

De Nieuwe Prinsengracht ligt in het verlengde van de Amsterdamse Prinsengracht in de oostelijke grachtengordel, tussen de Amstel en de Plantage Muidergracht in de Plantage. De Nieuwe Prinsengracht grenst aan de, achter theater Carré gelegen, Onbekendegracht en kruist de Weesperstraat en de Roetersstraat. Over de Nieuwe Prinsengracht liggen drie bruggen: brug nr. 250 (Weesperzijde), brug nr. 251 (Weesperstraat) en brug nr. 258 (Roetersstraat).

Bron: Wikipedia

Tekening naar een foto

Locatie: Nieuwe Prinsengracht, Amsterdam

Tekening 090. Huis van Waarde en Wederkeer

Het Huis van Waarde & Wederkeer is een bijzonder samenwerkingsinitiatief tussen: PrintRun (bureau voor grafisch en multimediaal projectmanagement) en Improve Sales (bureau voor Training & Coaching) uit Nieuwegein. Het Huis van Waarde & Wederkeer is een inspirerende en innoverende onderneming. HvWW heeft als doel om binnen een echt bedrijf, met echte klanten, zinvolle mogelijkheden en activiteiten te bieden voor mensen met een arbeidsachterstand.

Werkervaring en jobcoaching doen we onder andere bij Fair Return Media op het gebied van media, print en kantoorondersteuning. Daarnaast is er professionele ondersteuning bij hulpvragen op het gebied van welzijn en zorg. Het Huis van Waarde & Wederkeer is ook een erkend leerbedrijf. Tot de klantenkring van Fair Return Media behoren vele maatschappelijk georiënteerde lokale opdrachtgevers zoals De tweede verdieping, FAIR’S, Theater de Kom, Humanitas DMH en Samen voor Nieuwegein. Daarnaast hebben wij ook landelijk georiënteerde opdrachtgevers zoals de Nationale Postcodeloterij, Stichting DOEN, VriendenLoterij, VVV Nederland, Climate-KIC en Stichting Vluchteling.

Wij vinden het belangrijk dat de mensen binnen het Huis van Waarde en Wederkeer zoveel mogelijk leren, productief samenwerken en verbinden. Wij willen zoveel mogelijk voor maatschappelijke organisaties producties verzorgen om daar waar nodig te ondersteunen. Zo helpen we elkaar. Je bouwt mee aan je eigen maar ook andermans toekomst. Dus: People, Planet & Profit in optima forma!

Bron: huisvanwaardeenwederkeer.nl

Tekening naar een foto

Locatie: Herenstraat 75, 3431 CA Nieuwegein

091. Centraal Museum

Het Centraal Museum is gelegen in de stad Utrecht. Het Centraal Museum heeft een uitgebreide collectie oude en moderne kunst, mode, toegepaste kunst en ook het nijntje museum en het Rietveld Schröderhuis maken deel uit van het Centraal Museum.

In de 19e eeuw ontstond de behoefte om de reeds aanwezige oudheidkundige voorwerpen, verzameld door de stad Utrecht, uit te breiden en tentoon te stellen in een museum. In 1830 kwam er een museum in het Utrechtse stadhuis dat onder beheer kwam te staan van de stadsarchivaris. De openstelling voor het publiek vond op 5 september 1838 plaats en werd verricht door de Utrechtse burgemeester Van Asch van Wijck. Het museum bestond uit een tentoonstellingsruimte van vier kamers op de bovenste verdieping van het stadhuis. Voor een kwartje per persoon kon het Utrechtse publiek elke woensdagmiddag anderhalf uur lang kennismaken met de kunstschatten van de stad. De gedachte hierachter was dat iedereen van de stadscollectie kon genieten. Bezoekers kregen bij binnenkomst een catalogus mee met de titel: Verzameling van Oud Beeldwerk en andere oudheden, Teekeningen en Schilderijen, meestal tot de Stad Utrecht betrekking hebbende en behoorende tot het Archief derzelve stad.[3] Van Asch van Wijck was de belangrijke stimulator achter het museum en hij streefde verdere ordening en uitbreiding van de collectie na. Na zijn dood in 1843 trad een periode van verwaarlozing aan. Het Stedelijk Museum van Oudheden in het stadhuis was weliswaar het eerste in zijn soort in Nederland maar feitelijk een oudheidskamer waar alleen een kenner goed wegwijs kon worden.

Samuel Muller Fz. werd in 1874 de archivaris van de stad Utrecht en het museum kwam in datzelfde jaar onder zijn beheer. Al spoedig liet hij het opknappen en herinrichten. Muller ordende de voorwerpen daarin meer op chronologie en soort. Tevens liet hij een uitgebreide speurtocht doen op andere plaatsen waar mogelijk nog interessante voorwerpen zouden kunnen zijn, die hij vervolgens in bruikleen of eigendom vroeg.

Door de groeiende collectie ontstond ruimtegebruik en in 1891 verhuisde onder Mullers beheer het museum van het stadhuis naar de ruim bemeten buitenplaats Het Hoogeland aan de Biltstraat. Hier werden door met name Muller onder meer meerdere stijlkamers ingericht en werden de collecties gaandeweg uitgebreid. Het museum werd toegankelijker voor de niet-kenner en het jaarlijkse bezoekersaantal dat in het stadhuis de laatste jaren rond de 2000 lag, liep op Het Hoogeland al snel op naar boven de 20.000. Op zondagmiddag was het gratis te bezoeken. Na verloop van tijd daalden de bezoekersaantallen en vonden diverse gemeentelijke campagnes plaats om meer mensen naar het museum te trekken. Door de uitdijende museumcollecties ontstond ook hier weer ruimtegebrek. Van Muller kwam rond 1900 het idee alle Utrechtse musea voor oude kunst samen te voegen in een centraal museum.

1921 is een belangrijk jaar voor het Centraal Museum. Het museum is vanaf nu naar Mullers idee gevestigd in het middeleeuwse Agnietenklooster aan het Nicolaaskerkhof. De stedelijke collectie werd samengevoegd met verschillende particuliere collecties en ondergebracht in één gecentraliseerd museum, waar de naam Centraal Museum ook van is afgeleid. Zo werden onder andere de verzamelingen van het genootschap Kunstliefde, het Aartsbisschoppelijk museum en het Utrechtsch Museum van Kunstnijverheid aan de stadscollectie toegevoegd. De inrichting van het nieuwe museum leverde echter al snel kritiek op omdat het te vol en te onoverzichtelijk zou zijn. Gaandeweg is de opzet diverse malen veranderd.

De collectie van het Provinciaal Utrechts Genootschap, met ruim 10.000 veelal Romeinse voorwerpen afkomstig uit het castellum Fectio, werd in 1995 overgedragen aan de gemeente Utrecht en is toegevoegd aan het Centraal Museum.

In 1987 is het oude stallencomplex op het achterterrein verbouwd tot expositieruimte voor tijdelijke tentoonstellingen. Het is door een ondergrondse gang verbonden met het hoofdgebouw. Tegelijk is er daar een aula gebouwd. Deze verbouwing en uitbreiding waren naar ontwerp van de Utrechtse architect Mart van Schijndel.

Het Centraal Museum werd in 1999 verbouwd door de Vlaamse architecten Stéphane Beel, Lieven Achtergael en Peter Versseput. Er kwam een nieuw glazen entreegebouw van twee verdiepingen met een vijf verdiepingen hoge glazen toren met lift en trappen. Verder een kindermuseum en een multimediaal informatiecentrum. Voor het interieur tekende de bekende Nederlandse ontwerper Richard Hutten, die de boekwinkel en het restaurant ("de Refter") vormgaf. De suppoosten kregen uniformen, ontworpen door Viktor & Rolf, met een spijkerjasje en een groene sjerp, maar dit uniform is slechts enkele jaren gebruikt. Het kindermuseum werd na enkele succesvolle jaren gesloten.

Na een verbouwing die in januari 2014 startte, werd de entree weer verplaatst naar de straatzijde. De expositieruimte werd uitgebreid, de looproute binnen het gebouw werd verbeterd en het entreegebouw werd omgebouwd tot een museumcafé dat ook zonder kaartje en ook 's avond toegankelijk is. Verder werd het dick brunahuis verbouwd en ging het verder als nijntje museum.

Bron: Wikipedia

Tekening naar een foto

Locatie: Agnietenstraat 1, 3512 XA Utrecht 

092. Station Utrecht Lunetten

Station Utrecht Lunetten is een voorstadshalte aan de spoorlijn Utrecht - Boxtel, aan de rand van de Utrechtse wijk Lunetten.

Eerste station

Het eerste station Lunetten werd geopend op 10 juni 1874 en gesloten op 15 mei 1932. In die periode was het een speciaal overstapstation. Reizigers van de treinmaatschappij Hollandsche IJzeren Spoorweg-Maatschappij (HSM) uit de richting Hilversum konden overstappen op treinen van de Staatsspoorwegen (SS) richting 's-Hertogenbosch en vice versa. Het station had geen gewone in- en uitgang, het was alleen mogelijk om van de ene naar de andere trein over te stappen. Het station was gebouwd door de SS. Het stationsgebouw was een simpel houten onderkomen. Dit was het gevolg van het militaire belang van de omgeving. Nabij het station bevonden zich de forten van Lunetten op de Houtense Vlakte. Het station kon zo, indien nodig, snel worden afgebroken. Hoewel het station reeds in 1932 werd gesloten, heeft het stationsgebouw nog tot 1978 bestaan. De sluiting van het station was het gevolg van het aanleggen van een verbinding tussen de HSM-lijn uit Hilversum en de NCS-lijn uit Amersfoort in 1921. Hierdoor konden de treinen uit Hilversum doorrijden naar Utrecht Centraal. Het nut van de stop in Lunetten verdween daarmee.

Voorstadshalte Lunetten

Op 28 september 1980 werd één kilometer zuidelijk van de oude halte een nieuw station geopend met de naam Utrecht Lunetten. Utrecht Lunetten was op dat moment een van de kleine stations waar de NS geen loketten hadden. In de jaren 90 heeft er tijdelijk een plaatskaartenkantoor bestaan. Dit werd gevestigd in een noodgebouw op het stationsplein. Na de ontwikkeling van de kaartautomaat was het snel gedaan met de bemanning. Het gebouwtje is gesloopt in de voorbereidingen voor de spooruitbreiding.

Door de groei van de wijk Lunetten steeg het belang van het station. Het aantal in- en uitstappende forenzen groeide. Ook onderwijsinstellingen in de nabijheid van het station hadden extra reizigers tot gevolg.

Uitbreiding naar vier sporen

Vanwege de uitbreiding van twee naar vier sporen moest station Utrecht Lunetten opnieuw op de schop. Het station, dat bestond uit twee perrons ter weerszijden van de beide sporen, werd omgevormd tot een eilandperron, gelegen tussen de middelste twee van de vier sporen. Voor de spooruitbreiding werd gebruik gemaakt van het al aanwezige viaduct van de Nieuwe Houtenseweg. Voor deze weg werd een nieuwe brug over de A27 gebouwd. Omdat het eilandperron niet te dicht bij de twee viaducten over de A27 kon liggen, kwam het nieuwe station 250 meter noordelijker te liggen. Daar kwam een nieuwe ruime onderdoorgang voor fietsers en voetgangers, tevens is dit de toegang tot het eilandperron. De krappe tunnel onder het oude station kon hierdoor vervallen. Het nieuwe station was op 30 mei 2016 gereed, het noodperron aan de westzijde van het spoor verviel toen.

Bron: Wikipedia

Tekening naar een foto

Locatie: Station Utrecht Lunetten, 3524 ZH Utrecht

093. Kazemat bij het Lekkanaal

Het Lekkanaal is de belangrijkste verbinding tussen de havens van Rotterdam en Amsterdam. Omdat steeds meer en steeds grotere schepen het Lekkanaal gebruiken, dreigde de Prinses Beatrixsluis een knelpunt te worden. Daarom is het sluiscomplex tussen 2016 en 2019 uitgebreid met een 3e sluiskolk die langer, breder en dieper is dan de 2 kolken uit 1938. Ook is het Lekkanaal verbreed. Voor die verbreding zijn een aantal objecten van de Nieuwe Hollandse Waterlinie verplaatst, waaronder 3 complete kazematten.

Bron: Rijkswaterstaat.nl

Tekening naar een foto

Locatie: Nieuwegein

094. Champagnedoppen

Gekocht op een bric-a-brac in Dormans, Frankrijk.

Gemengde techniek naar een foto

Locatie: Dormans, Frankrijk

Contact

Ruud van den Berg | Lofoten 101 | 3524 EP Utrecht | +31 (0)6 51 09 68 97 | info@domstad-rudie.nl

"Galerie Domstad"

Domstad Slaapspecialist | Mariaplaats 3 | 3511 LH Utrecht | +31 (0)30 231 02 48 | info@domstadslaapspecialist.nl | www.domstadslaapspecialist.nl

Reproductie

Ik laat mijn werk prachtig reproduceren door Gallery Color. Zie www.gallerycolor.nl

Back to Top