• team

    061. Hotel New York

    Koninginnenhoofd 1, 3072 AD Rotterdam

  • team

    062. De oude Lekbrug bij Vianen

    Vianen

  • team

    063. Le Canard

    Gansstraat 24, 3582 EH Utrecht

  • team

    064. Voormalig politiebureau Wittevrouwen

    Wittevrouwenstraat 44, 3512 CV Utrecht

  • team

    065. Villa Johanna

    Utrechtseweg 9, 3438 AL Nieuwegein

  • team

    066. Statenjacht 'De Utrecht'

    Veilinghaven, Van Zijstweg, Utrecht

  • team

    067. Viaduct Nieuwe Houtenseweg

    Nieuwe Houtenseweg, Utrecht

  • team

    068. Stilleven "Ruth"

    Lofoten 101, 3524 EP UTRECHT

  • team

    069. Het Jongeriuskantoor

    Kanaalweg 64, 3527 KX Utrecht

  • team

    070. Louis Hartlooper Complex

    Locatie: Tolsteegbrug 1, 3511 ZN Utrecht

  • team

    071. Oosterspoorbaan

    Grens Gansstraat & Koningsweg

  • team

    072. Mobach Keramiek

    Kanaalweg 24, 3526 KM Utrecht

  • team

    073. Winkel van Sinkel

    Oudegracht 158, 3511 AZ Utrecht

  • team

    074. Catch Utrecht

    Domstraat 11, 3512 JA Utrecht

  • team

    075. Villa Jongerius

    Kanaalweg 64, 3527 KX Utrecht

  • team

    076. Stadhuis van Culemborg

    Oude Vismarkt 4, 4101 CA Culemborg

  • team

    077. Stilleven "Onze WC"

    Lofoten 101, 3524 EP Utrecht

  • team

    078. Bruntskameren

    Bruntensteeg 1, 3512 KM Utrecht

  • team

    079. St. Stevenskerk

    Kerkboog 2, 6511 VX Nijmegen

  • team

    080. Voormalig raadhuis Jutphaas

    Herenstraat 9, 3488 AJ Nieuwegein

061. Hotel New York

Koninginnenhoofd 1, 3072 AD Rotterdam

Het Hotel New York op de Wilhelminapier in Rotterdam is een hotel, gevestigd in het voormalige directiegebouw van de Holland-Amerika Lijn (H.A.L.). Het hotel werd geopend in 1993.

Ten tijde van de opening was het de eerste nieuwe onderneming die zich, gedurfd, vestigde op de Kop van Zuid, de centrumuitbreiding op de zuidoever van de Maas. Pas toen de Erasmusbrug in 1996 geopend werd, kreeg het hotel een korte verbinding met de binnenstad. Wel is het hotel sinds de opening een station voor een reguliere watertaxi. Sinds 1997 is er ook een metrostation in de buurt, station Wilhelminaplein.

Bron: Wikipedia

(Op 28 oktober ging ik met mijn vrouw naar de fototentoonstelling van Chas Gerritsen, die model stond voor de oorlogsfotograaf in Apocalypse Nog. Daarna lunchen in hotel New York. Na afloop een foto gemaakt voor deze tekening.)

Tekening van een foto

062. De oude Lekbrug bij Vianen

De oude Lekbrug bij Vianen is een voormalige boogbrug over de Lek bij Vianen bij Rijnkilometer 951,700. Deze werd op 26 mei 1936 geopend en was tot 2003 onderdeel van de Rijksweg A2. Sinds de opening van de naastliggende tweede Jan Blankenbrug in 2004 is de boogbrug afgesloten voor al het verkeer.

Op zondagavond 21 november 2021 verwijderde Rijkswaterstaat de 5000 ton wegende en 30 meter hoge stalen boogbrug. Via een ponton werd de brug afgevoerd. Nu wordt de constructie in 17 dagen ontmanteld.

Bron: Wikipedia en Autovisie

Tekening van een foto

063. Le Canard

Gansstraat 24, 3582 EH Utrecht

Een verrassend glas wijn, mooie gerechten en een gastvrij onthaal in een warme ambiance. Le Canard – Bar Bistrot à Vins in de Gansstraat is een stukje Parijs in Utrecht.

Le Canard is niet alleen een wijnbar en -bistro, maar ook een winkel op internet. De wijnen die u bij ons drinkt, kunt u via de webwinkel bestellen om thuis te laten bezorgen. Of kom gewoon even bij ons langs. Wij organiseren ook wijnproeverijen.

Linda Spruijt, nicht van mijn zwager, is gastvrouw en Rob Midavaine kok.

Bron: bistrolecanard.nl

Tekening naar een foto

064. Voormalig politiebureau Wittevrouwen

Wittevrouwenstraat 44, 3512 CV Utrecht

Wittevrouwenstraat 44 is een rijksmonument in de stad Utrecht en bekend als voormalig politiebureau Wittevrouwen. Het pand heeft twee bouwlagen met zadeldak evenwijdig aan de Wittevrouwenstraat,[1] bekroond met een torentje met klok.

Na de sloop van de Wittevrouwenpoort werd in 1858 naar een ontwerp in neoclassicistische stijl van de stadsarchitect C.A. Boll van Buuren het commiezenhuis gebouwd. In het klokhuis werd de Odulfusklok geplaatst, die eerder in de Salvatorkerk en de Wittevrouwenpoort hing.[2] Het pand diende als wachthuis en kantoor der stedelijke belastingen maar verloor die functie reeds in 1865. In 1860 is het politiebureau er bij ingetrokken.

Aanvankelijk woonde boven het accijnshuis de portier. Tot 1870 was het bovenhuis verhuurd aan diverse families. De bovenwoning werd in 1870 verhuurd aan Mr A.G.J. Baron van Taets van Amerongen, onder andere buitengewoon kamerheer des Konings, daarvoor het gezin van A.G.J. Taets van Amerongen (*1806 A’dam), majoor commandant der schutterij. Tussen 1912 en 1928 heeft professor mr. J.C. Naber (hoogleraar in het Romeinse recht en zijn geschiedenis (Haarlem 1858-Utrecht 1950) er met zijn gezin gewoond. Daarna deden pensionhouders hun intrede. In 1962 zat korte tijd naaimachinehandel A.K. Richel boven het politiebureau.

Het bureau van politie breidde na 1965 uit naar het achterliggende gebouw van de voormalige Willem I kazerne, tot die tijd was Wittevrouwenkade 1 in gebruik bij het kadaster. Nadat de politiepost eind jaren 1980 sloot, werd het in gebruik genomen door een advocatenkantoor.[3]. De gemeente Utrecht was tot enkele jaren geleden eigenaar van het pand en diende dagelijks het uurwerk op te winden. Het pand is nu in handen van de familie Ran, en zowel het uurwerk als het luiden van klok Odulphus zijn nu elektrisch bediend.

Het pand bevindt zich op de kruising Wittevrouwenkade, Biltstraat, Lucasbolwerk en Wittevrouwenstraat nabij gevangenis Wolvenplein en Wittevrouwensingel.

Bron: Wikipedia

Tekening naar een foto

065. Villa Johanna

Villa Johanna is een rijksmonumentaal woonhuis in de Nederlandse gemeente Nieuwegein.

De villa is omstreeks 1930 gebouwd in Jutphaas naar ontwerp van de architect Willem Maas. Volgens de opdracht- en naamgeefster, Johanna van Bentum, was ook Gerrit Rietveld betrokken bij het ontwerp. Het huis bevat onder meer vensters met glas in lood waarvan het ontwerp aan Piet Mondriaan wordt toegeschreven. Zowel de betrokkenheid van Gerrit Rietveld als van Piet Mondriaan is wel onderzocht maar nooit volledig vast komen te staan. Duidelijk is wel dat de glas in lood vensters de kenmerken hebben van De Stijl.

Medio jaren tachtig van de 20e eeuw is Villa Johanna grondig gerestaureerd waarbij het funderingsplan gewijzigd is en het huis gedeeltelijk onderheid is. Begin 21e eeuw heeft verdere renovatie plaatsgevonden om het als woonhuis beter aan hedendaagse eisen van modern comfort te laten voldoen.

In 2002 is de villa erkend als rijksmonument o.a. vanwege de architectuurhistorische waarde maar ook vanwege het karakteristieke gebruik van witgepleisterde gevels en stalen kozijnen.

Bron: Wikipedia

Tekening naar een foto

066. Statenjacht 'De Utrecht'

Het Statenjacht 'De Utrecht' of het Utrechts Statenjacht is een historische reconstructie van een statenjacht zoals dat oorspronkelijk zou zijn gebouwd in 1746. Het schip is tussen 1998 en 2003 in vijfenhalf jaar tijd door scheepsbouwers en beeldsnijders in het kader van een scholings- en werkgelegenheidsproject in de stad Utrecht gebouwd, waarbij zo veel mogelijk gebruik is gemaakt van de oorspronkelijke materialen en bouwmethoden. Voor de bouw is ongeveer 300 m3 eikenhout gebruikt, afkomstig uit bossen in Denemarken die 200 jaar geleden met Hollandse eikels zijn aangeplant. Het schip ligt van april tot november in Volendam, 's winters in de Veilinghaven aan de Van Zijstweg in Utrecht.

Bron: Wikipedia

067. Viaduct Nieuwe Houtenseweg

Viaduct Nieuwe Houtenseweg is een viaduct gelegen over de rijksweg A27 tussen knooppunt Rijnsweerd en knooppunt Lunetten te Utrecht. De 141 meter lange verkeersbrug vormt een verbinding met de bestaande Nieuwe Houtenseweg waarvan de ene kant begint bij de Oude Mereveldseweg en eindigt bij de Furkabaan in de wijk Lunetten. Het dek is uit zeven delen opgebouwd en is eerder al op de bouwlocatie aan de staalconstructie gekoppeld. De afgemonteerde constructie is vervolgens in zijn geheel over de snelweg A27 geplaatst.

De enorme gewichtsbesparing was richtinggevend in de keuze voor een dek van composiet, in hybride met de staalconstructie. Ook de veel hogere levensduur en het onderhoudsvrije karakter van het dek speelden mee. Het viaduct werd gebouwd in opdracht van ProRail, Heijmans was hoofdaannemer.

Bron: Wikipedia en fibercore-europe.com

Tekening naar een foto

068. Stilleven "Ruth"

Stilleven met schilderij van Tilly Moes, koperen vaas, schilderij van G. Brackman en een postzegeldoosje op een ladenkast.

Locatie: Lofoten 101, 3524 EP Utrecht

069. Jongeriuskantoor

Het voormalig Jongerius Hoofdkantoor was de werkplek van Jan Jongerius, samen met zo’n 90 andere kantoor medewerkers. Destijds waren de ruimtes van het ‘Jan Jongerius Hoofdkantoor’ verdeeld in verschillende afdelingen zoals een afdeling voor de boekhouding, er stond een tekentafel, een directiekantoor en een showroom! Nu kunnen er tot 150 personen in theateropstelling en 300 personen verdeeld over alle zalen.

Bron: villajongerius.nl

Locatie: Kanaalweg 64, 3527 KX Utrecht

Tekening naar een foto van villajongerius.nl

070. Louis Hardloper Complex

Het Louis Hartlooper Complex (LHC) is een filmtheater, cultuurcentrum én horecagelegenheid in de stad Utrecht in Nederland.

Filmmaker en bioscoopeigenaar Jos Stelling nam het initiatief tot dit filmtheater dat hij vernoemde naar acteur en filmexplicateur Louis Hartlooper, een bekend en kleurrijk persoon uit de Utrechtse filmgeschiedenis (filmexplicateur in Bioscoopsalon Vreeburg en de Rembrandtbioscoop). Het LHC heeft vergader- en tentoonstellingruimte, een restaurant, café, salon, terras en vijf filmzalen voor onder andere arthouse, wereldcinema en klassiekers. Het LHC bevindt zich in de binnenstad van Utrecht.

LHC is gevestigd in een voormalig politiebureau. Het complex is een rijksmonument in de stijl van de Amsterdamse School, ontworpen door de Utrechtse stadsarchitect Johannes Izak Planjer. Planjer ontwierp het gebouw tegelijk met de naastgelegen brug met kademuur en tramhalte.[1] In 1995 is in het poortgedeelte een driedimensionale gevelsteen geplaatst van Stef Stokhof de Jong getiteld D' Oude Tollesteegh-poort (zie Tekening 040).

In 2001 gaf de gemeente Utrecht toelating om het oude politiegebouw te transformeren tot een groot filmtheater. Jos Stelling had al enige ervaring gezien zijn in 1978 geopende filmtheater Springhaver. Voor het realiseren van filmzalen was een grondige verbouwing noodzakelijk. Zo moesten er twee bioscoopzalen ingepast worden, terwijl aan de structuur van het pand niets veranderd mocht worden vanwege de monumentenstatus. Voor de verbouwing van het pand is geen beroep gedaan op subsidies. Het pand werd gekocht en de verbouwing begon al twee jaar later. De zalen zijn op de binnenplaats gebouwd, deels onder de grond, omdat men gebonden was aan een maximumhoogte. Op 22 juli 2004 werd het eerste publiek verwelkomd. De officiële opening was op 5 september 2004 door Louis Hartlooper jr., de zoon van acteur en explicateur Louis Hartlooper.Bron: Wikipedia

Tekening naar een foto

Locatie: Tolsteegbrug 1, 3511 ZN Utrecht

071. Oosterspoorbaan

Over de Oosterspoorbaan

New York heeft de High Line, Utrecht Oost heeft de Oosterspoorbaan. Wat ooit een drukke goederenspoorlijn was dwars door onze wijk, is sinds 2017 dankzij inspanningen van bewoners in Abstede een langgerekt park met fiets- en wandelpad. Onlangs is ook het zuidelijke gedeelte van de Oosterspoorbaan officieel geopend voor wandelaars. Je kunt nu een mooi wandelrondje maken: loop vanaf de Abstederdijk over de Oosterspoorbaan richting de Koningsweg, steek bij het (gesloten) Pieter Baancentrum over en vervolg je de route via het zuidelijke deel van de Oosterspoorbaan en het wandelpad over de monumentale begraafplaats Kovelswade. Sinds kort kun je aan het eind langs het spoor onder de Waterlinieweg door, om via de landweggetjes Rijndijk en Galgenwaardsepad naar de Krommerijn te lopen. Via het oude jaagpad langs het water wandel je vervolgens naar de Oosterspoorbaan. Een rondje van vier kilometer dwars door het oude hoveniersgebied van Utrecht en de schootsvelden van de Nieuwe Hollandse Waterlinie. Bovendien loop je door prachtige natuur!

Bron: Oostersoorbaan.nl

Tekening naar een foto

072. Mobach Keramiek

Mobach Keramiek is een aardewerkfabriek in de Nederlandse stad Utrecht die eind 19e eeuw werd opgericht. Het is vooral bekend van de kunstzinnige hoogstaande keramieken die het sindsdien maakt.

Het bedrijf werd in 1895 in Utrecht als de Utrechtsche Pottenfabriek opgericht door de uit een Friese pottenbakkersfamilie stammende Klaas Jaan Mobach. Diverse generaties hebben het vervolgens voortgezet. Het proces van de vervaardiging van keramiek is in de loop der geschiedenis vrijwel gelijk gebleven. Hierbij wordt het aardewerk in kleine serie of als unica gedraaid of handmatig opgebouwd uit kleirollen of -platen, waarna het geglazuurd wordt. Met name de manshoge plantbakken en -vazen zijn bekende keramiekprodukten van Mobach. Piet Klaarhamer en Gerrit Rietveld ontwierpen een aantal vazen.

Het uit 1913 daterende fabrieksgebouw aan de Kanaalweg langs het Merwedekanaal, tezamen met drie bijbehorende arbeiderswoningen, hebben de status van rijksmonument. Een deel van de collectie is op die locatie ondergebracht in een museum dat eenmaal per jaar open is.

Aan de Oudegracht 198 voerde de familie Mobach sinds 1910 tevens een winkel waar ze hun keramieken verkochten. De winkel werd in 1970 overgenomen door een andere eigenaar en in 1975 verhuisd naar de Choorstraat. Onder de noemer Mobach was het een speciaalzaak in vormgevingsartikelen die daar tot 2014 bestond.

Bron: Wikipedia

Tekening naar een foto

073. Winkel van Sinkel

De Winkel van Sinkel in Utrecht is van oorsprong een Nederlandse winkel, gebouwd tussen 1837 en 1839 en gevestigd op Oudegracht 158. Het bedrijf Winkel van Sinkel begon als een stoffenzaak in Amsterdam, waaruit na uitbreiding het eerste warenhuis ontstond. Het latere winkelgebouw in de stad Utrecht zou echter de naam echt vestigen. Deze winkel was namelijk nog een stuk uitgebreider en breder in assortiment dan de oorspronkelijke winkel in Amsterdam. Winkel van Sinkel is een algemene term geworden voor winkels waar van alles te koop is.

AMSTERDAM

In de eerste helft van de negentiende eeuw waren er opvallend veel Duitse stoffenhandelaren die hun heil in Nederland zochten. Handelslieden als Clemens en August Brenninkmeyer (C&A), Cloppenburg (P&C) en Kreymborg kwamen vanuit Oldenburg of Westfalen naar Nederland, waar zij als eenvoudige marskramers begonnen en later gerenommeerde bedrijven vestigden.

Op 22 april 1822 begon Anton Sinkel, die in 1785 geboren werd in het Duitse Cloppenburg, een manufacturenwinkel op de Nieuwendijk 174-176. Al spoedig daarna kocht hij de tegenoverliggende panden Nieuwendijk 175-177. Op nummer 174 vestigde hij een grote stoffenzaak, op 176 een herenatelier, op 175 een afdeling woninginrichting voor particulieren en op 177 een herenpaskamer en een lakenwinkel. Sinkel breidde weldra zijn zaak uit door de aankoop van het pand Damrak 63 te Amsterdam, waarin hij een woninginrichting voor bedrijven en grote herenhuizen opende, en een pand in de Kalverstraat in Amsterdam. In 1826 opende hij een filiaal aan de Nieuwestad in Leeuwarden, daarna op de Grotemarkt te Rotterdam en al spoedig volgde de winkel op de Botermarkt in Leiden. Het filiaal in Leeuwarden werd in 1891 gesloten.

UTRECHT

Op 1 mei 1824 kocht Sinkel te Utrecht het huis genaamd het houten been, ook bekend onder de naam Blijdenstein, aan de Oudegracht. Hij verbouwde het pand tot winkelhuis en gaf het in beheer aan Albertus Maseland.

Op 15 maart 1834 kocht hij de panden van het voormalige Sint-Barbara- en Sint-Laurensgasthuis en de twee huizen die tussen dit gebouw en zijn winkel in stonden (en enkele kelders) aan de Oudegracht. Het gasthuisgebouw strekte zich uit van de Oudegracht tot aan de Neude. Ook op de Neude had hij al 2 huizen gekocht. Hij was van plan na het slopen van dit pand en aangrenzende panden, hier een groot warenhuis te laten bouwen. Toen de bouw op zich liet wachten, klaagde men over het gat op de Oudegracht. De gemeenteraad maande Sinkel tot spoed of anders het terrein zowel aan de grachtzijde als aan de Neude met een muur af te zetten. De Oudegracht in Utrecht ging open op 6 mei 1839.

Ontwerper van het nieuwe pand aan de Oudegracht en van het koetshuis aan de Vinkenburgstraat was de Rotterdamse stadsarchitect Pieter Adams. Ten behoeve van het gebouw van de Winkel van Sinkel in Utrecht had Sinkel vermoedelijk in Engeland het idee opgedaan om de voorgevel te sieren met zuilen in de vorm van kariatiden (vrouwenbeelden). Deze vier zware, gietijzeren beelden waren in Engeland gegoten en werden spottend de Britsche hoeren genoemd. Toen de bouw eindelijk begon, trok deze voorgevel daarom sterk de aandacht. Bij de aanvoer van de beelden, hetgeen per schuit gebeurde, ging overigens iets mis. Tijdens het ophijsen van een der beelden op 9 september 1837 brak het bovenste gedeelte van de stadskraan aan de werf af en viel met beeld en al in het water. De stadskraan was hierdoor zo beschadigd dat besloten werd hem af te breken. Tot op de dag van vandaag is op de werf voor de Winkel van Sinkel nog aangegeven waar deze kraan heeft gestaan. Van deze gebeurtenis is toen zoals gebruikelijk in die tijd een spotvers gemaakt om het verhaal door te kunnen vertellen:

Had reeds het Instrument
Van ouds genaamd de kraan
Ten dienste dezer stad
Twee eeuwen lang bestaan
Maar moest, schoon sterk genoeg
Om half Schiedam te ligten
Voor een gegoten beeld
In deze dagen zwichten
O, kinderen van de kraan
Wat werk hebt gij begonnen
Zie nu, een Britsche hoer
Heeft kraantje overwonnen

Hoe het beeld uiteindelijk weer uit het water is gekomen vertelt het verhaal niet. Behalve de vier kariatiden zijn op de gevel trouwens nog vier gietijzeren figuren geplaatst als symbolen voor de koophandel, de voorzichtigheid, de zeevaart en de hoop.

Op 6 mei 1839 werd de Winkel van Sinkel geopend. Hoewel het in de eerste plaats een manufacturenzaak was zonder zelfbediening, wordt de winkel wel gezien als het eerste warenhuis van Nederland en er was dan ook van alles te koop. Sinkel heeft als reclame-uiting toen het welbekende versje bedacht:

In de Winkel van Sinkel
Is alles te koop.
Daar kan men krijgen:
Mandjes met vijgen,
Doosjes pommade,
Flesjes orgeade,
Hoeden en petten
En damescorsetten
Drop om te snoepen
En pillen om te poepen

Na het overlijden van Sinkel in Amsterdam op 22 januari 1848 nam een medewerker, Anton Povel, de zaak over. De firma Sinkel hield in 1912 op te bestaan, nadat het pand in 1898 was opgekocht door Vlaer en Kol. Deze laatste firma ging in 1977 op in de Amrobank.

Tegenwoordig staat het pand bekend als "Cultureel Culinair Warenhuis". Naast een functie als grand café-restaurant kan er in de weekenden gedanst worden tijdens de clubavonden en is er elke tweede zondag van de maand een tangomatinee en de overige zondagen een salsafeest. Ook vinden er regelmatig culturele activiteiten plaats, bijvoorbeeld tijdens de Culturele Zondagen.

Het pand van Sinkel op Nieuwendijk 174-176 in Amsterdam is tegenwoordig heel toepasselijk in gebruik als vestiging van de HEMA. Op diverse plaatsen in Nederland kan men de benaming Winkel van Sinkel nog tegenkomen. In Hoogkarspel bijvoorbeeld is het de naam van een doe-het-zelfzaak.

Bron: Wikipedia

Tekening naar een foto van Ron van der Rijst

074. Catch Utrecht

Op de Domstraat is een grote kunstgalerie en winkel van 1200 m2, waar behalve 1000 originele kunstwerken ook zo'n 25.000 posters en 6000 verschillende wens- en postkaarten worden verkocht. In onze collectie posters vindt u, naast hedendaagse posters, ook originele (vintage) filmposters en vintage zwart-wit en cult posters.

Of u nu op zoek bent naar een originele Corneille, een grappige verjaardagskaart, een klassieke filmposter of een oude gravure van het Domplein: bij Catch kunt u het vinden. Catch is een wereld van beelden. Zowel modern als nostalgisch. Altijd is er wat nieuws te zien. Kaarten, zeefdrukken, giclées, posters, schilderijen, oude gravures en staatsieportretten.

Door Roel van de Brink van Catch ben ik mij gaan ontwikkelen tot Domstad Rudie. Ik ben hem grote dank verschuldigd, wat aanleiding was voor deze tekening.

Bron: Catch-online.nl

Tekening naar een foto

 

075. Villa Jongerius

Villa Jongerius, destijds ook wel Bastiaans Hof geheten, is een villa met tuin in de Nederlandse stad Utrecht. Het bijbehorende achtergelegen kantoorgebouw wordt wel aangeduid als Jongeriuskantoor.

Het woonhuis is rond 1938 gebouwd voor de Utrechtse zakenman Jan Jongerius[1] op een terrein waar reeds zijn fabriek Carrosserie- en constructiewerkplaatsen Jan Jongerius N.V. stond met een kantoorgebouw.

Villa Jongerius is door Jongerius zelf ontworpen in een eigenzinnige mix van nieuwe zakelijkheid en art deco-elementen.[2] De villa in gewapend beton is voorzien van een kelder met daarboven nog twee bouwlagen. Het heeft aan weerszijden een ruim balkon en daarboven een dak met overstek. Het is symmetrisch opgezet met een binnenoppervlakte van circa 15 bij 15 meter. Binnenin werd het voorzien van een centraal trappenhuis met glas-in-lood onder een daklicht uit het atelier van de Utrechtse glazenier Willem Mengelberg. Andere binnenruimtes waren onder meer een salon, huiskapel en slaapkamers voor de 10 kinderen. De symmetrie is buiten voortgezet waarbij een omringende tuin met vijver werd aangebracht. Daarin bevond zich onder andere langs de centrale as achter het huis een pergola naar het kantoorgebouw. In het kantoorgebouw is de symmetrie voortgezet.

Nadat de firma van Jongerius in 1955 failliet ging, is het Jongeriuscomplex tot het eind van de 20e eeuw gebruikt door het Ministerie van Defensie. Rond 2000 was de villa mede door ernstige bouwfouten tijdens de ontwerp-/bouwfase een bouwval. Het huis werd vervolgens gekraakt en het kreeg de naam Autonome Republiek Kanaalweg Het Staatsgeheim/Villa Staatsgeheim. Dankzij de krakers is het voor sloop behoed.[3]. Hierna werden de villa en het kantoor nog enige tijd gebruikt als filmlocatie voor televisieseries als Hartslag.

De villa werd begin 21e eeuw een rijksmonument evenals de villatuin en het kantoorgebouw.

In 2008 deed de Villa Jongerius mee aan het AVRO-programma de Restauratie, een strijd om een miljoen euro, te gebruiken voor de restauratie van cultuurhistorisch belangrijke gebouwen. De Villa won niet, maar de Stichting Vrienden van het Jongeriuscomplex wist elders voldoende subsidie te verwerven voor een restauratie. In 2010 startte deze grootschalige restauratie, die december 2012 werd afgerond. De villa is vanaf die tijd in gebruik als evenementenlocatie.

De inmiddels gerestaureerde villa wordt sinds 2013 verhuurd voor vergaderingen, trainingen, workshops, bijeenkomsten, ontvangsten, recepties, evenementen en diners met een capaciteit van 5 tot 150 personen.

Bron: Wikipedia

Tekening naar een foto

Kanaalweg 64, 3527 KX Utrecht

076. Stadhuis van Culemborg

Het stadhuis van Culemborg is gesitueerd aan de Oude Vismarkt te Culemborg en wordt gebruikt als vergaderruimte van de gemeenteraad en als trouwlocatie. Het stadhuis is een Brabants laatgotisch, rechthoekig bouwwerk en is gebouwd tussen 1534 en 1539 naar een ontwerp van Rombout Keldermans. De opdracht tot de bouw werd gegeven door Elisabeth van Culemborg en haar echtgenoot Antoon I van Lalaing. De bordesstoep is geplaatst in 1755 met gebruikmaking van bestaande beelden van schildhoudende leeuwen. Het pand is tussen 1939 en 1949 gerenoveerd en gerestaureerd door Albert van Essen 1890-1967 (Voorburgse architect). Tijdens deze werkzaamheden zijn gebrandschilderde ramen met daarop de geschiedenis van Culemborg afgebeeld geplaatst. Deze zijn vervaardigd door de glazenier Hans Basart. Verder heeft het stadhuis naast zetel voor het stadsbestuur in de loop van der tijden dienstgedaan als wijnkelder, gerechtshof, zetel van het polderbestuur en vleeshuis. Een vleeshaak in de raadskelder herinnert nog aan dit laatste. Tegen de westgevel van het stadhuis stond de waag waarop het levend vee werd gewogen. Het gebouw heeft de status van rijksmonument.

Het gemeentehuis (of stadskantoor) is elders gevestigd, namelijk aan de Ridderstraat.

Bron: Wikipedia

Tekening naar een foto

Oude Vismarkt 4, 4101 CA Culemborg

077. Stilleven "Onze WC"

Stilleven van onze WC. Met een Matroeska poppetje uit Riga, een "Rezerwacja" bordje uit Krakow, het "Empire State building" uit New York, de Eiffeltoren uit Parijs, schelpen, een "Je suis indivialiste" tegeltje uit Honfleur, een Gaudi stier uit Mallorca, 3 schildpadjes van Dali uit Figueras, een Joods poppetje uit Krakow, 3 engeltjes Geluk, Bescherming en Gezondheid, een schildpadje uit Kaapverdië, een sleutelhanger met een schoentje van Jan Jansen uit het Jopie Huisman Museum in Workum en een voorraadmandje.

Bron: Mijn eigen Wikipedia: Ella

Tekening naar een foto

Lofoten 101, 3524 EP Utrecht

078. Bruntskameren

De Bruntskameren of Bruntscameren is een complex van vijftien vrijwoningen in de binnenstad van Utrecht.

De eenkamerwoningen werden in opdracht van de advocaat Frederik Brunt op het erf van zijn huis Klein Lepelenburg gebouwd in 1621 ten behoeve van arme weduwen, die naast gratis wonen ook voedsel en brandstof kregen. Het hoofdgebouw werd ontvangstruimte voor zijn erfgenamen en bevat een barok gebeeldhouwde poort. Nog steeds wordt daar eenmaal per kwartaal op grond van een uit 1742 daterend testament van Hillegonda Schoormond geld uitgereikt aan behoeftige bejaarden. Het complex bevat een tuin, waar in 1979 een beeldje ter herinnering aan C.C.S. Crone werd geplaatst. Het beeld is gemaakt door Hans Bayens.

De naam Bruntenhof is ontleend aan de gemeenschappelijke tuin (hof) achter de eenkamerwoningen welke met heemplanten is beplant en door de bewoners wordt onderhouden. De huisjes waren eerst onderdeel van Lepelenburg maar later kregen de straatjes de namen Bruntenhof en Bruntensteeg. De huisjes worden thans van Lepelenburg afgescheiden door villa Lievendaal. In 1976 nam de stichting Het Utrechts Monumentenfonds het bezit van het complex over en voerde tussen 1979 en 1981 een restauratie uit. In deze eenkamerwoningen bevinden zich nog steeds de originele bedstede van weleer.

Bron: Wikipedia

Tekening naar een foto

Locatie: Bruntensteeg 1, 3512 KM Utrecht

079. Sint-Stevenskerk

De Grote Kerk of Sint-Stevenskerk, in de volksmond meestal Stevenskerk genoemd, is de oudste en grootste kerk van Nijmegen, in de Nederlandse provincie Gelderland. De kerk is gebouwd op een kleine heuvel, de Hundisburg.

De geschiedenis gaat terug tot de zevende eeuw. De stichting van de kerk hangt mogelijk samen met de kersteningscampagne van bisschop Kunibert van Keulen in de zevende eeuw. Nadat Nijmegen in 1247 in pand was gegeven aan graaf Otto II van Gelre, werd de Gertrudiskerk, de oudste parochiekerk in Nijmegen en de voorloper van de Stevenskerk, om strategische redenen verplaatst van het Kelfkensbos naar de huidige locatie, de Hundisburg. De huidige kerk werd in 1272 gewijd door Albertus Magnus. Bestuurlijk viel de Stevenskerk onder het gezag van het kapittel van de Apostelenkerk in Keulen. De kerk was lange tijd de enige parochiekerk in de stad. Het gebouw werd in de dertiende tot zestiende eeuw herhaaldelijk uitgebreid, onder andere met een indrukwekkende kooromgang. In 1475 verleende paus Sixtus IV toestemming voor de oprichting van een eigen kapittel in de Stevenskerk. In 1591 werd de kerk definitief protestants, afgezien van een katholiek intermezzo rond 1670.

De in 1469 overleden Catharina van Bourbon is in de Sint-Stevenskerk begraven. Op kosten van haar zoon Karel van Gelre is een grafmonument opgericht dat vandaag de dag nog te bezichtigen is.

In 1810 wordt bij koninklijk besluit de kerk eigendom van de Hervormde Gemeente; de burgerlijke gemeente houdt de toren in eigendom (tot heden ten dage) in verband met de verdedigingswerken van de stad. In de hierop volgende periode raakt de kerk in een steeds ernstiger staat van verval.

De kerk werd zwaar getroffen bij het bombardement van 1944, maar werd tot 1969 heropgebouwd. In 2001 kreeg de kerk twee glas-in-loodramen van Marc Mulders, getiteld Pelikaan en Stigmata.

Bron: Wikipedia

7e tekening naar een foto uit de Pieter Saenredam hommage-reeks

Locatie: Kerkboog 2, 6511 VX Nijmegen

080. Voormalig raadhuis Jutphaas

In 1910 naar ontwerp van G.A. Ebbers opgetrokken RAADHUIS in neorenaissancestijl. In 1939 werd het gebouw aan de rechterzijde uitgebreid, waarbij het poortje werd verplaatst. In 1971 ging de gemeente Jutphaas op in de gemeente Nieuwegein en in 1988 werd het voormalige raadhuis verbouwd tot een aantal woonruimten voor alleenstaanden. Wat betreft de hoofdvorm doet het raadhuis enigszins denken aan een eenvoudige uitvoering van dat van Nieuwer-Amstel. Het raadhuis maakt onderdeel uit van de lintbebouwing aan de Herenstraat, die is gelegen aan het Merwedekanaal.

Het aan de Herenstraat gelegen voormalige raadhuis is opgetrokken op een rechthoekige plattegrond. Het hoofdgebouw telt twee bouwlagen onder een met leien gedekt schilddak met de nok evenwijdig aan de weg. De daklijst wordt aan de voorzijde doorbroken door een topgevel met trapgevel-beëindiging. Op de nok bevindt zich een klokkentoren met een uivormige, leien gedekte spits. De gevel is uitgevoerd met natuurstenen banden en strekken met natuurstenen accenten. Het dakschild wordt doorbroken door twee dakkapellen met tentdaken. Op de nokeinden zijn smeedijzeren pironnen gezet. Een smeedijzeren spits met windvaan bekroont de toren. De voorgevel telt vier vensterassen. De eerste bouwlaag bevat rechts van het midden de hoofdingang bestaande uit een rondboogvormige deur in een bakstenen omlijsting met natuursteen-elementen. Boven de entree is het wapen van Jutphaas aan9ebracht. Ter weerszijden van de deur is een balustrade gezet, voorzien van een gebeeldhouwde leeuw met wapenschild. Rechts van de entree is een kruiskozijn gezet, links bevinden zich twee kruiskozijnen. De tweede bouwlaag bevat vier kruiskozijnen. De houten dakgoot rust op natuurstenen klossen. De gevel is daartussen voorzien van baksteen siermetselwerk. De topgevel bevat een kruisvenster met ter weerszijden een gevelsteen met de tekst 'anno 1910' Boven bet venster is een rond spaarvenster aangebracht. Tegen de rechtergevel is in 1939 een aanbouw gezet in dezelfde stijl als het hoofdgebouw. De aanbouw springt iets terug en telt één bouwlaag onder een hellend dak. De gevel heeft een drielichtskozijn met bovenlichten. Rechts van de aanbouw bevindt zich een -verplaatst- poortje met rondboogvormige opening en natuurstenen accenten. De beide zijgevels en achtergevel zijn van ondergeschikt belang. Het interieur bevat in bet trappenhuis terrazzo vloeren en natuurstenen trappen. De leuning van de trap is vervaardigd van smeedijzeren spijlen en heeft houten leuningen en in renaissancestijl uitgestoken houten hoekpalen.

Waardering

Het voormalige raadhuis is van algemeen belang vanwege de architectuurhistorische waarde als voorbeeld van een klein raadhuis in neo-renaissancestijl. Tevens is het van cultuurhistorische waarde vanwege de voormalige functie alsmede van ensemblewaarde binnen het straatbeeld van aan de Herenstraat.

Bron: Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed - Licentie CC-0 (1.0)

Tekening naar een foto

Locatie: Herenstraat 9, 3488 AJ Nieuwegein

Contact

Ruud van den Berg | Lofoten 101 | 3524 EP Utrecht | +31 (0)6 51 09 68 97 | info@domstad-rudie.nl

"Galerie Domstad"

Domstad Slaapspecialist | Mariaplaats 3 | 3511 LH Utrecht | +31 (0)30 231 02 48 | info@domstadslaapspecialist.nl | www.domstadslaapspecialist.nl

Reproductie

Ik laat mijn werk prachtig reproduceren door Gallery Color. Zie www.gallerycolor.nl

Back to Top